Provocatieve blog

Ga meteen naar de blogtekst over:

1.  Verscheurdheid tussen werk en gezin
2.  Het niet hebben van weekend
3.  Energietekort door werk en gezin
4.  Schuldgevoel in verband met zakenreis
5.  Het geen tijd en puf hebben voor huishouding
6.  Schuldgevoel omdat je niet tegelijk met je kinderen vrij hebt
7.  Gedoe rondom zorgverlof


 

 

VOOR WERKENDE MOEDERS DIE NA HET WERK GEEN PUF MEER HEBBEN OM BOVEN DE POTTEN EN DE PANNEN TE HANGEN

geen zin om te koken

Klaar met werken. Snel richting huis. Oh nee, je bent als eerste thuis. BALEN! Dat betekent dat jij voor de avondmaaltijd moet zorgen. Met je jas nog aan ga je in de kasten op zoek naar een gemakkelijke maar – als het even kan – gezonde hap. Je vindt een blik tomatensoep. Naah, je kinderen gun je toch minimaal wel een klein beetje vitamientjes. Resultaat: voor je kinderen de restjes tomaat en komkommer, snel een aardappeltje schillen en die kipfilet die vandaag op moet (alles klaar in 15 minuten). Jij en vaders? Jullie doen het vandaag met een tosti en een bord tomatensoep (uit blik, welteverstaan, en die naar ketchup smaakt). Als iedereen aan tafel zit: ‘Maaaam, waarom krijgen wij geen tosti’s?’ Natuurlijk!! ‘In tosti zitten geen vitamines, jongens, jullie moeten nog groeien.’

Avondeten zonder plan

Zo, wat bewonderingswaardig dat jij in een kwartiertje tijd een volledige maaltijd mét vitamientjes op tafel kunt zetten, terwijl je er van te voren geen idéé van had óf je moest koken en wát je ging koken. En dat met een energielevel van nul-komma-nul-niks.

Meteen aanschuiven

Ook mooi dat je partner en je kinderen direct kunnen aanschuiven. Stel je nou toch eens voor dat ze een uur moesten wachten op jouw afgewogen, gezonde, met aandacht bereide maaltijd: beginnen ze te klagen over honger, elkaar te ergeren, chagrijnig gedrag. En wat dan? Dan word jij kwaad en ga je tegen ze zeiken, terwijl je éigenlijk niks anders hoeft te doen dan ze wat te eten te geven.

Burn-out door perfecte moeder

Goed, natuurlijk is het nu geen florissante sterrenmaaltijd, máár dat is ook juist goed, want daarmee ben je het perfecte voorbeeld voor je kinderen. Zonen leer je zo dat je zij later ook geen kookskills nodig hebben om iets gezonds op tafel te zetten. Dochters leer je zo dat ze later ook echt geen perfecte vrouw/moeder/partner hoeven uit te hangen. (Stel je voor dat je ze zou leren dat er elke dag een perfecte maaltijd op tafel moet staan. Ben je het dadelijk ook nog schuld dat je dochter later rondloopt met burnoutklachten. Dat kan toch ook niet!)

Frietjes

En dan nog iets: het feit dat je ervoor kiest dat je in ieder geval voor je kinderen nog wat gezonds bereidt (althans je probéért dat), bewijst maar weer dat je het hart op de juiste plek hebt kloppen. Dat ze gisteren al frietjes aten vanwege uitgelopen werkzaamheden, dáár gaan we het voor het gemak even niet over hebben. Frietjes zijn voor kinderen sowieso een manier om te zeggen dat je van ze houdt. Dus – dat laten we even lekker zo…

Meer voordelen

Snel en saai koken heeft trouwens nog meer voordelen. Zo bereid je je gezin voor op slechtere tijden. En ze raken niet verwend. Het zorgt er ook voor dat je kinderen niet gaan neerkijken op mensen die gewoonweg ook niet méér te besteden hebben dan dat tomaatje en die aardappel.

Niet zo blij als verwacht

En het echte gróte voordeel van snel wat in elkaar flansen is dat je je kinderen en partner extra verblijdt als je er wél een keer écht wérk van maakt. –> ‘Maahaaaam, mag ik van tafel?’ En jij maar denken dat je je gezin plezier doet met uitgebreid koken. Manlief: ‘Laat die kinderen in godsnaam van tafel gaan. Dat geklier hier aan tafel. Ik heb ook de hele dag gewerkt!’ –> KUN JE BETER JE TIJD EN GELD IN ANDERE DINGEN STEKEN! GEEN LOL AAN ZO!

Toch nog een feestje ervan gemaakt

Maaaar, wil je stiekem toch eens laten zien wat je kunt en je gezin een echte maaltijd bieden? Dat kan! Heel gemakkelijk! Heel goedkoop! Ga naar de Action, koop daar alle prikkers met vlaggetjes die je kunt vinden. Koop kartonnen feestbordjes en slingers. Steek in elke tomaat een vlaggetje en leg alles op die gezellige kartonnen weggooibordjes. Hang ook de slingers op. Steek in de kipfilet andere vlaggetjes. Maak van de aardappelen een puree en als je nog voedselkleurstof hebt (heel goedkoop bij de Xenos), maak de puree dan elke dag in een ander kleurtje (tja, afwisseling is ook belangrijk). En: SERVEER!

Energie, tijd en geld

Extra energie: 0% (winkelen is nooit erg, koken moest je toch al). Extra tijd: 0 minuten (je hoeft de borden niet af te schrapen en in de vaatwasser te zetten). Extra kosten: €0,= (normaal gesproken gooi je halve borden avondeten weg).

Eind goed, al goed

Mooi toch? Zo hou je iedereen blij en jij hoeft niet meer te bedenken of je niet wat meer energie zou moeten steken in die maaltijd. Eind goed, al goed. En heb je geen zin om alleen naar de Action en de Xenos te gaan? Geef me een belletje. Altijd gezellig, samen vlaggetjes uitkiezen!

Schuldgevoel door verscheurdheid, omdat je niet overal tegelijk kunt zijn?!

moe

 

Op je werk schuldgevoel, omdat je niet bij je kinderen bent. Bij je kinderen schuldgevoel, omdat je je collega’s weer moet teleurstellen. Je voldoet voor je gevoel aan geen enkele verwachting: thuis niet & op je werk niet. En dan heeft je partner ook nog wensen!

Geen probleem

Goed, laten we ermee beginnen dat die verscheurdheid eigenlijk géén probleem is. Eigenlijk is het een uiting van succes: je bent én moeder én je hebt een baan! Door altijd met je aandacht dáár te zijn, waar je niét bent (thuis bij je werk, op je werk bij je kinderen), ben je stiekem áltijd óveral! Geweldig toch?! Dat kunnen alleen moeders! Dat is de kracht van werkende moeders! Dat is alles, behalve saai. Sterker nog: je hebt altijd iets te bespreken: op het werk kun je over je kinderen praten, thuis kun je over je werk praten. Voordeel is ook dat je geen emotioneel verwende kinderen creëert. Je baas raakt ook niet verwend: hij weet dat hij jou niks hoeft te vragen.

Geen échte keuze

Door geen échte keuze te maken (bijvoorbeeld: nu ben ik thuis, dus niet met werk bezig óf vice versa), kun je ook geen foute keuze maken: je hebt immers geen keuze gemaakt! Dat is toch geweldig?! Ook mooi is dat jij jouw partner ook een rol geeft in het gezin: als jij werkt, zou hij eigenlijk wat meer moeten doen en dat is goed voor de binding met het gezin. Aangezien jij met schuldgevoel rondrent, zal jij als je wél thuis bent, wel gewoonweg álles doen en je de benen onder je kont uit rennen. Dan kan jouw partner weer lekker uitrusten.

Collegiaal

Daarnaast geef jij je collega’s de kans om jouw taken over te nemen: als jij met je hoofd bij je gezin bent, ben je natuurlijk wat minder productief. Zij nemen wat over van jou en kunnen daardoor ook eindelijk eens laten zien wat ze in hun mars hebben. Heel goed van je! Sterker nog: wat ontzettend collegiaal van jou, dat je zo goed rekening met je collega’s houdt. Je baas zou jou daarom opslag moeten geven. Jouw verscheurdheid loont dus zelfs voor je werkgever.

Goed voor de economie

Nog een voordeel is het feit dat jij goed bent voor de economie. Je maakt gebruik van bijvoorbeeld een kinderdagverblijf en dat houdt de werkgelegenheid in stand. Doordat jij daar een schuldgevoel aan overhoudt, werk je waarschijnlijk niet voltijd. Dat is ook mooi, want dat brengt de vraag naar kinderdagverblijf weer wat omlaag. En daardoor is dan ook de uurprijs van het kinderdagverblijf niet al te hoog. Je kinderen genieten van het feit, dat jij weet dat je niet aan hun verwachtingen kunt voldoen: je zult het wel éxtra goed willen maken als je wél thuis bent. Zo worden ze je natuurlijk nooit moe.

Ga zo door!

Hoe dan ook, je bent ontzettend goed bezig. Al die verscheurdheid zorgt ervoor dat je ’s avonds helemaal moe inzakt en dat is ontzettend fijn voor je man. Dankbaar voor het feit dat hij mag zappen (want jij bent te moe). Kortom: het gevoel niet aan verwachtingen te voldoen, schuldgevoel jegens alles en iedereen, dat toont maar weer hoeveel jij voor anderen over hebt. Waren alle moeders maar zo!

Tip is dus: ga zo door, want de voordelen zijn geweldig.

Trouwens, je kunt ook niet anders: jouw moederinstinct bestaat náást je carrièredrift. Gevolg: verscheurdheid. Je bent moeder én vrouw met baan & je leeft in 2016 in een wereld waarin je er totaal niet bij hoort als je thuis bij de kinderen blijft óf als je niet voor je carrière gaat. En daarbij: jij wil ook gewoon álles tegelijk zijn (eigenlijk toch best wel een beetje egoïstisch), dus je mag ook niet klagen.

Niet meer verscheurd?

Dat verscheurde gevoel oplossen? Misschien door strikter te scheiden? NOT DONE!! Niet proberen, lukt toch niet: die twee krachten bestaan en zijn even sterk. Wat dan wel? Nog méér van wat je nu doet. Maar je moet wel een keuze maken. De twee keuzemogelijkheden ga ik hieronder kort omschrijven:

Keuze 1

Je kiest ervoor om je thuis alléén nog maar bezig te houden met je werk. Leg je erbij neer dat je te egoïstisch bent om voor volledig moederschap te kiezen (nee, niet boos worden, je hebt ook nog een andere keuze, maar lees gerust verder…)


Hoe ga je dit doen? Als je (zo af en toe) thuis bent, zorg je ervoor dat je alleen maar met je werk bezig bent. Als er een kind huilt, zeg je: nu even niet, ik ben aan het werk. Als een kind honger heeft, zeg je: je weet waar de hagelslag staat. Als een partner een knuffel wil, zeg je: geen tijd, ik moet werken. Als je kind pijn heeft, zeg je: ben even bezig, geef er zelf maar een kusje op.


Is dat te ingewikkeld? Maak het jezelf gemakkelijk! Gebruik oordoppen, dan weet je zeker dat jouw kinderen je niet kunnen afleiden, dat je gewoon verder kunt gaan met werken aan je taken en aan je carrière.

En weet je wat het fijne is? Je gezin went eraan. Binnen een mum van tijd hebben je kinderen geen verwachtingen meer. Je hoeft er dus ook niet meer aan te voldoen.

Keuze 2

Optie twee is dat je op je werk alléén nog maar met thuis en je kinderen bezig bent. Hang alles vol met foto’s. Neem alleen nog de telefoon op als je de vermelding ‘thuis’ ziet staan. Kom te laat op afspraken door gezellige telefonische gesprekken met je kinderen, je partner of andere moeders. Bestook je collega’s met verhalen over eerste woordjes, eerste drolletjes op potjes, verjaardagstaarten, kinderziektes en lekkere recepten voor kindvriendelijke ovengerechten.

Zorg dat je deadlines niet haalt. Dat is niet moeilijk, want als je de behoefte voelt toch aan het werk te gaan, dan neem je je telefoon en bekijk je dat filmpje waarin jouw partner je oudste de ‘kiedeldood’ geeft. Als de drang té groot is, kun je op internet gaan zoeken naar kindvriendelijke campings.

Goed, ik denk dat je baas uiteindelijk geen verwachtingen heeft. Net als je collega’s. En uiteindelijk word je ontslagen, áls je een tijdelijke aanstelling hebt. Je hebt je doel dan bereikt: je kunt áltijd bij je kinderen zijn. Nog beter: als je een vaste aanstelling hebt en je wordt betaald op non-actief gezet. Je kunt dat geld dan uitgeven aan mooie dure merkkleertjes voor je kinderen of voor dat hippe verjaardagsfeestje.

Dus: zorg goed voor jezelf en maak een keuze. Begin daarna met het gestaag wegnemen van de verwachtingen van anderen. Als er geen verwachtingen meer zijn, dan zijn verscheurdheid en schuldgevoel nog maar nutteloze, betekenisloze kreten! SUCCES!

Let op: natuurlijk snap ik dat je deze oplossingen niet daadwerkelijk gaat uitvoeren. Maar ik hoop wel dat deze tekst je in ieder geval aan het denken heeft gezet.

VOOR WIE IN HET WEEKEND KINDEREN RONDBRENGT
MAAR STIEKEM LIEVER WAT ANDERS HAD GEDAAN

blog-zondagavond

Wat een leuk idee. Jazeker, lekker, die nieuwe Italiaan in de stad. Met wie gaan jullie? Ooh, gezellig! Was echt graag meegegaan, maar ik kan DIT weekend niet. Mijn dochter gaat naar een feestje en ik heb beloofd de andere kinderen ook mee op te halen en terug te brengen. Misschien volgende keer?

Ken je dat? Op vrijdagavond (of welke avond dan ook) – ontzettend balend –  ‘nee’ verkopen, omdat je plichtsbesef zegt dat een etentje met vrienden lang niet zo belangrijk is als die moedertaak ofwel de uitjes van je kinderen?

Nou, dat bewijst dan maar weer dat jij heel goed weet wat jouw belangrijkste verantwoordelijkheid is. Dat maakt jou een 100% topmoeder. Dat jij baalt en toch ‘nee’ kunt zeggen, dat is écht het complimenteren waard. Dat jij je niet laat misleiden, dat jij je niet laat verleiden om jou van je levenstaak af te halen. Wauw, zo zou elke moeder moeten zijn.

Weekend? Nee, plichtsbesef!

Trouwens, wie bedenkt nou ook om jou mee te vragen op vrijdagavond? Zij weten toch ook wel dat volledig toegewijde moeders in het weekend wel wat beters te doen hebben dan uiteten? Jij mag die toegewijdheid best wel eens wat meer benoemen in hun nabijheid, want dan weten ze ook dat jouw weekend niet begint op vrijdagavond. Net als bij alle andere moeders die er niet de kantjes vanaf lopen. Daar hoor jij namelijk bij. Dat is jouw sociale groep: de hardwerkende, verantwoordelijke moeder met bloed dat wordt voortgestuwd door plichtsbesef. Zo mooi, zo liefdevol, zoveel moed dat je zelfs je weekeinde (na een heftige werkweek) nog besteedt aan dat wat voor jou belangrijk is: jouw kinderen en hun feestjes, want die zijn heilig! Niet jouw vrienden, niet jouw partner (die overigens het liefst met jou die film had gekeken, gezellig), niet jouw rustdag.

Slecht vrienden

Nu je het zo bekijkt, is het eigenlijk ook écht schandalig en asociaal van jouw zogenaamde vrienden dat ze bellen, dat ze je durven vragen om mee te gaan (en ook van jouw partner, die toch nog even zegt: ‘Jammer, dat je niet die mooie film kunt meekijken.’). Misschien zijn het zulke goede vrienden ook niet. Ze proberen jou van jouw plicht af te halen. Zij vinden het verschrikkelijk dat jij zo gemotiveerd bent, dat jij zo gedisciplineerd bent, dat jij de kracht hebt en dat doorzettingsvermogen. Zij spiegelen zichzelf constant aan jou en vinden zichzelf dan laf en lui en laks, aangezien zij dat niet kunnen. Aangezien zij met hun luie reet liever gaan uiteten in plaats van hun werkweek in het weekend fatsoenlijk en gedegen af te sluiten door de aandacht op de kinderen te storten.

Moeder ben je altijd, ook in het weekend

Eigenlijk bellen ze jou alleen maar om je onderuit te halen. Om te kijken of ze jou van jouw taken kunnen sleuren. Als jij toegeeft, dan zijn zijzelf niet zo erg. Dan hebben zij minder schuldgevoel. Want dat is wat dit is: zij kijken enorm op tegen jouw sterke wil, jouw kracht en jouw vermogen om ‘nee’ te kunnen zeggen tegen die verleidingen. Het verschil is zo ontzettend groot dat zij uit zelfhaat proberen om jou ook omlaag te trekken. En weet je wat? Het was bijna gelukt! Een fractie van een seconde had jij zoiets van: ja, nieuwe Italiaan, zin in lasagne…ja!

Het besef komt net op tijd

MAAAARRRRR, gelukkig, net op tijd, net op het juiste moment besefte jij dat je belangrijkere zaken te doen had. En goed ook maar, want je hebt mensen die kiezen om nooit, maar dan ook echt nooit af te wijken van die moedertaak. Zij, die weten, van top tot teen, van bot tot vel dat die vrije avond nooit kan tornen aan verantwoordelijkheden die genomen dienen te worden. Dat die plicht altijd op nummer één komt.

Daar hoor jij niet bij!

Én je hebt mensen die zich laten verlagen tot de club nietsnutten en die dan (misschien zelfs niet eens met een onrustig, gehaast, chagrijnig, onbestemd, zeurend gevoel) toch naar dat restaurant gaan. Samen met die mensen die zich dan intern totaal zitten te verkneuteren om het feit dat ze je zover gekregen hebben. Dat jij er niet meer met hoofd en schouders bovenuit steekt. Dat zij dan niet meer de enigen zijn die zich van hun verantwoordelijkheden afhouden.

Weg ermee

Maar GELUKKIG! Jij behoort niet tot die mensen, want jij behoort tot die eerste groep trouwe honden. Misschien moet je die vrienden maar voorgoed vaarwel zeggen. Al laat jij je niet verleiden, tóch zijn ze een slechte invloed. Wat zijn dat ook voor vrienden, die jou willen laten afdwalen – alleen maar om zichzelf beter te voelen? Dat zijn geen vrienden! Dat zijn vijanden. Net als die partner van je, die alleen maar aan zichzelf denkt bij de opmerking: ‘Jammer, dat je vanavond met die kinderen onderweg bent.’ Misschien moet je die ook maar naar de deur verwijzen.

Conclusie: jij bent sterk, zij zijn zwak, zij willen jou zwak maken om zichzelf sterk te voelen. Vergeet dat niet!

Natuurlijk snap ik ook wel dat het beëindigen van vriendschappen en relaties t.b.v. je moedertaken een beetje vreemd is, maar ik hoop wel dat deze tekst je aan het denken zet als jij baalt vanwege een niet zo vrije vrije avond. 

Alle energie op door werk en gezin

Energietekort: eindelijk thuis & moe tot in je tenen. Nog net kunnen opbrengen je jas aan de kapstok te hangen. Gezond eten gaat het vandaag niet meer worden. Het lijkt of je al je energie op je werk hebt opgebruikt. Die was zal wel niet meer lukken vandaag…

 

moe op vrijdag

Energietekort betekent gewoon dat je geld bespaart in het weekend

Herken je dit? Goed zo! Dan ben jij iemand die zijn volledige energie gebruikt om een goede werknemer te zijn! Daar kunnen directeuren, managers en teamleiders alleen maar heel erg blij mee zijn. Jouw inzet is niet 100%, maar 110%. Energie overhouden voor het weekend? Natuurlijk wil je dat niet! Dat zorgt namelijk voor een ontzettend groot gevaar: stel je voor dat je in het weekend leuke dingen gaat doen. Gevolg: al je energie verbruikt; niet meer voor 100% je kunnen geven op maandag! Dat moet je echt niet willen!

 

Hoofdzaken en bijzaken netjes gescheiden

Geniet gewoon heerlijk van het feit dat jij je energie zeer effectief gebruikt: volledig gericht op één levenstaak. Al dat andere is niet belangrijk. Dat maakt jouw leven juist zo overzichtelijk. Geen bijzaak kan jou van je hoofdtaak afhouden. Trouwens, dat lukt sowieso ook niet. Al je energie is opgebruikt. En dat valt ook wel te zien: na je laatste vrijdagmiddagtaak op je werk, stort je totaal in. Voor de terugweg, van je werk naar huis, zou je eigenlijk maar beter het openbaar vervoer kunnen nemen. Dat is eigenlijk veiliger. De kans op ongelukken is namelijk immens groot als jij in de auto stapt. Na je laatste werkzaamheden heb jij geen energie meer om nog op het verkeer te kunnen letten.

 

Gezond eten legt het af tegen werknemer van het jaar

En dan, als je thuiskomt: pffff, je vermoeide ogen en trillende vingers vinden nog net het sleutelgat. Jas uit, tas op de grond, op de bank, televisie aan, schoenen uittrappen en zappen. Oh, nee, je ogen vallen dicht. Je ziet er niet uit. Dikke kringen om je ogen. Haar door de war. Snauwen tegen kinderen. Partner negeren. Bellen voor eten: pizza fungi, met een fles cola. Ja, adres is bekend, prijs is zelfde als vorige week. Nee, puf voor bijzaken zoals gezond eten voor je kinderen, dat is er niet meer. Máár na een weekend suffen, kun je er natuurlijk wel maandag weer helemaal voor gaan! Dat maakt jou eigenlijk tot werknemer van het jaar, HOERA!!

Natuurlijk is bovenstaande een beetje idioot, maar voor iedereen die inderdaad tegen dit energieprobleem aan loopt: ik hoop dat ik je aan het denken zet! Veel liefs, Kelly

VOOR MOEDERS DIE VOOR HUN WERK EEN PAAR DAAGJES WEG MOETEN

Die zakenreis komt nu wel heel dichtbij. Is alles geregeld? Denk je aan de allergieën? Is er een EHBO-koffer? ‘Mama, heb je nu eindelijk tijd om met mij dat spel te doen?’ Of je zoon even wil wachten, je moet nog even wat controleren voor volgende week. En dan op maandag: ‘Liefje, mama is over vier dagen weer terug. Ben je lief voor papa?’ Met een brok in je keel rij je naar je werk, waar je de laatste puntjes op de I zet is om te kunnen vertrekken.

kermit-1709837_960_720

 

Vrouwelijke energie tijdens je zakenreis

Het is maar goed dat jij het moeilijk vindt om te gaan, want zonder dat gevoel zou je ook maar een robot zijn. Het feit dat je toch gaat, dat maakt jou alleen maar een heel erg sterke werknemer én moeder. Die brok in de keel? Die moet je vooral behouden. Dan kan jouw manager ook goed zién dat jij je totaal opoffert, zelfs tegen je gevoelens in. Hopelijk gaat dat schuldgevoel ook niét over. Dat zet jou op scherp en zorgt ervoor dat jij op zakenreis een soort vrouwelijke energie uitstraalt.

 

Fakekinderen

Maar goed, die vier dagen miserabel doorbrengen is ook niet alles. Daarom is er een geweldige oplossing. Wijs voor jezelf elke dag net zoveel collega’s of zakenrelaties aan als dat je kinderen hebt. Zij moeten die rol van jouw kinderen overnemen. Noem ze ‘kindje’ in je hoofd, laat het ze aan niks ontbreken. Geef ze dezelfde liefdevolle attentie als die je thuis aan je kinderen geeft. Lees ze ook voor ’s avonds (bijvoorbeeld de agenda voor morgen of een stukje over het bedrijf dat je gaat bezoeken) én stop ze heerlijk in om daarna met een liefdevolle nachtkus voor een nachtje afscheid te nemen (figuurlijk natuurlijk, misschien een collegiale kneep in de schouder, een ietwat stijve bedrijfsknuffel, een dik compliment of iets wat beter bij je past, als je er maar dezelfde liefde in kunt steken als die liefde die je jouw kinderen biedt).

 

En Fakepartner?

Als je ook je partner mist, kies dan een collega uit om het gemis een beetje in te dammen. Zorg ook dat je zeker niet belt met het thuisfront, want dan zal de illusie (mijn gezin is mee op zakenreis) verdwijnen.

 

Uitgerangeerd

Sowieso moet je niet naar huis bellen. Dan kom je er dadelijk achter dat je kinderen veel meer van je partner zijn gaan houden dan dat ze óóit van jou hielden – en dat in die kórte tijd! Dat ze erachter zijn gekomen dat ze jou niet nodig hebben. Dat het huishouden zonder jou niet gewoon doordraait, maar zelfs béter draait. Dat je liefdevolle moederrol heel goed wordt opgevangen door je partner en dat ze je al bijna zijn vergeten. Oké, oké, dat ze ’s avonds vooral pizza, friet en Mac eten, dat is niet belangrijk. En ach, tanden poetsen is ook wat overdreven. Fruit eten? Hoezo? Buikjes al vol met snoep! Nee, mamaatje lief, jij bent uitgerangeerd! TOTAAL!

Natuurlijk is bovenstaande een beetje idioot, maar voor iedereen die met schuldgevoel op zakenreis gaat: ik hoop dat ik je aan het denken zet!

 

Voor Werkende Moeders die niet aan opruimen en poetsen toekomen

Jan Steen

’s Ochtends gewerkt, na je werk je kinderen van school gehaald. Of er een vriendje mocht komen spelen. Natuurlijk! Met drie kinderen cake gebakken en versierd. Om half vijf de kinderen om de beurt in bad gezet en in de pyjama aan hun schoolwerkje gezet. Half zes: eten. Half zeven: kinderen voor de televisie en beginnen aan alle zooi die overbleef van die middag, het koken en het eten. Acht uur: kinderen één voor één een bedritueel. Half negen, uitstel van huishouden: nog snel met een theetje je werkmail weggewerkt.

Al de hele dag het voornemen: als de kinderen in bed liggen, dan ga ik eindelijk eens die was wegwerken en even met de dweil erdoor. Je haalt de was naar beneden; zoekt de sokken bijeen. Het is negen uur. Man zapt en jouw motivatie slinkt met de seconde. Was aan de kant: wat de hele dag een voornemen was, blijft een voornemen.

Nou ja, als de kinderen de volgende dag naar bed gaan, hoef je niet alleen alle zooi op te ruimen, maar staat er ook nog een mand vol was te wachten midden in je woonkamer. En ach ja, dat dweilen, dat komt misschien van het weekend wel een keer. En weet je wat daar nu zo mooi aan is? Nou ja, wat is er eigenlijk NIET mooi aan? Een rotzooi in je huis en zichtbaar niet gepoetst, ofwel een huishouden van Jan Steen, dat heeft alléén maar voordelen!

Tijd voor je kinderen, voor werk én (natuurlijk) voor jezelf

Stel je nou eens voor dat je net gepoetst hebt en je kinderen rennen met hun modderschoenen het huis binnen. Wedden dat je irritatieniveau omhoog schiet? Daar heb je nu geen last van. Nu steek je al je tijd en energie die na je werk hebt, gewoon gezellig in je kinderen. En dat is geweldig voor je kinderen én voor jezelf. Jij wilt toch ook niet herinnerd worden als een vrouw die altijd alleen maar aan het poetsen was? Nu heb je een huis waarin kinderen zich thuis voelen; een huis waaraan je kunt zien dat er geleefd mag worden.

En als er wie dan ook aan jou vraagt hoe het met je gaat, dan kun je altijd zeggen: ‘Poeh, druk druk druk, hetzelfde als bij iedereen, hè!’ (je druk blijft immers bestaan: er valt altijd wat te poetsen) en dat is maar goed ook, want op die manier hoor je ook écht bij de andere mensen die het altijd druk hebben. Je hoort écht ergens bij. Een mens is toch een kuddedier, hè. Dus dat is dan weer mooi meegenomen.

Zou je wél steeds je voornemen waarmaken: je huishouden runnen als de kinderen in bed liggen en alles spik en span houden… dan mag je blij zijn als andere moeders nog met je willen praten. Op dat moment zou je namelijk Het Eenzame Voorbeeld Voor Werkende Moeders Met Een Huishouden Van Jan Steen zijn. Uiteindelijk word je daar heel erg ongelukkig van: op eenzame hoogte.

Rotzooi hier? Mooi toch!

Nu ik er zo over nadenk, kan ik je eigenlijk maar één ding écht aanraden en dat is: maak gewoon zelf nog meer rotzooi! Zeg tegen je kinderen: ‘Weet je wat? Speel nu even lekker met iets anders, dan laat je dit speelgoed gewoon liggen en dan wordt het alleen nog maar veel gezelliger als er lekker veel speelgoed ligt.’ En wat poetsen betreft: ook gewoon nooit meer doen!

En als je schoonouders komen en zeggen: ‘Sorry, maar wat is hier gebeurd? Wat is hier een rotzooi?!’ Dan zeg jij gewoon: ‘Ja, nou, zo ben ik en ik ben hier vooral héél erg goed in. En ik vind het gewoon héél goéd van mezelf dat ik een voorbeeld ben voor alle moeders die veel te veel poetsen. Dat ik tegen die moeders kan zeggen: kom bij mij kijken; weet jij hoe leuk mijn leven is, weet je hoe leuk het leven van mijn kinderen is.’ Ik zou zeggen: alle moeders opstaan en nu zeggen: ‘IK STOP NU MET POETSEN EN OPRUIMEN.’

Een voorbeeld huishouden

En dat voorbeeld, dat moet jij worden! Het voorbeeld van de moeder met een zelfverkozen huishouden van Jan Steen. Want dat is gewoon steengoed. ‘Een huishouden van Jan Steen’, dat wordt niet voor niks zo genoemd, met dat woordje ‘steen’ erin. Dat komt gewoon doordat het steengoed is, kei goed. Steengoed, steen en kei: kei goed.

Kei goed dus, dat je kiest voor een huishouden van Jan Steen, want: ik heb net al alle voorbeelden genoemd van niet poetsen en van niet opruimen, maar het is ook voor jou juist heel erg goed dat jij je als moeder neerzet als voorbeeld voor ál die ploeterende moeders die wel D.E.N.K.E.N D.A.T Z.E. A.L.T.I.J.D M.A.A.R M.O.E.T.E.N P.O.E.T.S.E.N E.N O.P.R.U.I.M.E.N!! Jij laat zien aan al die vrouwen die nachtenlang erover nadenken dat ze wel tijd aan hun kinderen hebben besteed en hebben gewerkt, maar dat dat huis zo verrekte smerig en een puinhoop is.

Je hebt de keuze

Jij bent hét voorbeeld van hoe het moet: niet poetsen, niet opruimen, de boel de boel laten en je energie steken in de dingen die wél belangrijk zijn. En dat is niét poetsen en dat is niét opruimen. Sterker nog: het is hartstikke goed voor het associatief vermogen van je kinderen dat je huis er niet netjes bijligt. Goed. Ik herhaal het nog één keer: wees jij, alsjeblieft, die moeder die eindelijk opkomt voor allemaal die drukke moeders én wees jij, alsjeblieft, die moeder die zegt: ‘Ik kies voor een huishouden van Jan Steen en ik ben daar trots op!

 

 

Schuldgevoel: kinderen vrij, maar naar KDV

Schuldgevoel: je voelt het al van ver aankomen: ‘Sorry, klopt het dat dinsdag 6 december de school dicht is?’ Natuurlijk: de ene school begint een aantal uren later, de andere school gaat helemaal niet open. En jij? Mama van schoolgaande kinderen? Jij mag werken: ‘Nee lieverd, je gaat dinsdag naar de BSO; mama kon echt geen vrij krijgen.’

 

saint-nicholas-559709_960_720

Wat zou het fijn zijn als…

Wat zou he fijn zijn geweest als je samen met de kinderen die puzzel had kunnen maken die ze van Sinterklaas zullen krijgen. Of gewoon een beetje in huis frutselen, terwijl de kinderen tevreden met hun nieuwe speelgoed spelen…HELAAS!

 

Voordelen

Helaas? Nou, weet je wel dat het juist goed is dat jij 6 december niet vrij bent? Het is juist heel erg goed dat je jouw kinderen leert dat jij niet altijd thuis bent! Heb je een zoon, dan leer je hem – door hem op die dag naar de BSO te sturen – dat vrouwen écht niet op de wereld zijn gezet om alsmaar en alleen maar met de kinderen bezig te zijn. Heb je een dochter? Dan ben je gewoon een steengoed voorbeeld voor de vrouw die zij gaat worden. Dat bereidt de kinderen ontzettend goed voor op hun toekomst! Tegen de tijd dat jouw dochter meedraait in de grotemensenwereld, werken moeders nog veel meer dan nu! Ja hoor, je kunt best verwachten dat moeders dan allemaal fulltime werken én nog een bijbaan hebben!

 

Niet saai

Een ander voordeel ervan dat jij moet werken op dagen als 6 december is dat jouw kinderen jou niet moe worden. Stel je voor: altijd maar met je moeder opgescheept zitten als je een dagje vrij hebt. Daar moet je toch niet aan denken? Nee, écht niet. En het feit dat zij jou nu nog leuk vinden, dat komt alleen maar doordat je niet steeds samen met de kinderen vrij hebt. Je hangt nu nog niet constant op hun lip en dus blijf je interessant.

Stel je eens voor ook hoe blij ze zijn als je ze om half zes weer gaat ophalen! Ze rennen op je af, met die armpjes omhoog en een dikke glimlach op hun gezicht: ‘Mama!’ Als ze je elke dag de hele dag zouden zien, dan zouden ze echt niet zo blij zijn om je terug te zien. Je zou schuldgevoel moeten hebben als jij je kinderen deze emoties ontneemt!

Veilig gevoel, dus geen schuldgevoel

Oh ja, en dan nog wat. Doordat ze af en toe een hele dag naar de BSO gaan, blijven ze ook op een andere manier verbonden met de BSO. Dat zorgt ervoor dat de leidsters een mooie band met je kinderen kunnen opbouwen. Dat is ook wel nodig, want ze missen toch wel die stabiele moederfiguur. Kijk, als ze hun leidsters ook eens wat langer zien, dan voelen ze zich extra thuis op de vaste BSO-dagen. En dat is natuurlijk wat je wil. En zeg nu eerlijk: het is toch helemaal niet eerlijk dat die leidsters wél moeten werken (terwijl die zeer waarschijnlijk zelf ook kinderen hebben) en dat jij dan vrij zou hebben? Dat creëert een ontzettend ongelijke wereld. Dus als je daarom schuldgevoel voelt, is dat juist jaar. Je moet juist trots voelen!

 

Luie moeder

Ja, en dat jij op 6 december op je werk moet verschijnen heeft nog veel meer voordelen. Als jij vrij zou nemen, dan zouden de mensen om je heen ook denken dat jij een ontzettende luie vrouw bent. Dat jij elk moment aangrijpt om een dag vrij te nemen. Hebben de kinderen vrij, hoppa! Jij ook vrij! Alsof je anders jaloers zou zijn op je eigen kinderen. Nee, het is maar goed dat jij moet werken!

Pedagogisch verantwoord

Schuldgevoel ten opzichte van je kinderen is al helemaal niet nodig. Doordat zij niet ‘the day after’ meteen veel en lang met hun speelgoed kunnen spelen, blijft het speelgoed ook leuk. Zo hebben ze er veel langer plezier van. Je kunt ze nu gedoseerd kennis laten maken met wat ze allemaal gekregen hebben. Misschien vergeten ze wel een deel van de cadeaus. Dan kun je dat volgend jaar weer opnieuw inpakken. Dan raken ze materialistisch ook niet zo verwend.

Als laatste wil ik je er nog op wijzen dat het feit dat jij niet met je kinderen vrij kunt hebben en dat jij ze dus gewoonweg naar de BSO stuurt, dat dat opvoedkundig ook helemaal geweldig is. We hadden het er al over dat je ze materialistisch niet verwend, maar dat ze naar de BSO gaan, zorgt er ook voor dat je ze niet verwend met aandacht. Dan krijg je ook niet van die claimende kinderen die jou altijd aan de broek hangen. Je maakt ze eigenlijk zelfstandig en daar hebben ze later, als ze groot zijn, alleen maar heel erg veel profijt van.

 

 Tja…

Goed, er zijn dus genoeg voordelen van het moeten werken op 6 december. Zit je desondanks toch nog met een schuldgevoel dat je moet werken? Ook dat is juist heel erg goed van jou. Dat wijst er alleen maar op dat jij op en top moeder bent. Dat je ontzettend veel van je kinderen houdt en dat je een zeer liefdevolle moeder bent, die helaas zo af en toe moet werken. Van dat gevoel zal je ook nooit afkomen. Jij bent een vrouw. Dat gevoel hoort erbij. Gaat het niet om je kinderen, dan verzin je wel wat anders om iets over te voelen. Natuurlijk, niet dat jij je altijd slecht voelt, maar emoties horen nu eenmaal bij het vrouwelijke geslacht. Daar doe je niks aan.

 

Oplossing 1: Sinterklaas? Wie is dat?

Vind je het toch vervelend voor je kinderen? Daar kun je natuurlijk wel wat aan doen. Ik heb er twee goede oplossingen voor en jij moet voor jezelf maar uitmaken wat het beste bij jou past. Er is geen betere of minder goede oplossing. Beide oplossingen zorgen ervoor dat jij geen schuldgevoel of andere vervelende gevoelens over 6 december hoeft te hebben. Het enige wat jouw keuze beïnvloedt, is het karakter van jouw kinderen. Denk er maar eens over na…

Ten eerste kun je je kinderen gewoon vertellen dat Sinterklaas niet bestaat. Je hoeft het dan ook niet te vieren en het feit dat zij dan op een zogenaamde kinderfeestdag naar de BSO moeten, vinden ze dan minder erg. Je moet ze natuurlijk wel leren dat minder slimme moeders hun kinderen wel in Sinterklaas laten geloven en dat zij dat niet moeten verpesten voor die andere moeders. Daarom kun je ze een grootse taak meegeven voor op de BSO: heerlijk met de leidsters samen de andere kinderen voor de gek houden. Voor één dag de hele dag liegen tegen andere kinderen.

Ook wel fijn, want dan hebben ze misschien de rest van het jaar geen zin meer om te liegen. Dat zorgt er dan weer voor dat je met je kinderen een meer vertrouwelijke band kunt opbouwen. Ze zullen alle andere dagen heerlijk eerlijk tegen je zijn en dat is toch precies wat je wil? Dat vervelende gevoel dat jij moet werken als je kinderen vrij zijn en dat je ze moet dumpen, dat wordt dan meteen een stuk lichter.

Oplossing 2: Sinterklaas in Spanje

Als tweede een totaal andere oplossing. Vertel tegen je kinderen dat je met Sinterklaas hebt afgesproken dat je kinderen de cadeautjes in de zomer krijgen. Dat jullie in de zomer het heerlijke feestje vieren. Dat jullie in de zomer bij Sinterklaas op bezoek gaan in Spanje. Dat dat alleen maar gaat als jij een extra dagje geld verdient, maar dat dat dan wel op 6 december moet. Op die manier kun je jouw vakantie combineren met het sinterklaasfeest (en kun je die dag snipperen puur en alleen tussendoor een keer voor jezelf opmaken).

Wie weet is speelgoed ook wel goedkoper in Spanje. Desnoods kun je de spullen inpakken die standaard in het vakantiehuisje liggen. Dat is pas echt goedkoop! Sommige spullen kun je meenemen naar huis. De eigenaar van die vakantiehuisjes is echt niet op de hoogte van wat er allemaal aan speelgoed in die huisjes ligt. Dan kost het je écht helemaal niks. Je kunt natuurlijk niet alles meenemen. Dat valt dan wel weer op en dat is dan ook weer niet helemaal de bedoeling. Voordeel daarvan is dat je huis niet overstelpt raakt met speelgoed. Denk er wel aan dat je niet elk jaar hetzelfde huisje neemt. Dan zeggen de kinderen na twee jaar dat ze die spullen vorig jaar ook al gekregen hadden. Op een gegeven moment gaan ze dan toch vragen stellen.

Maar goed, als je voor deze oplossing kiest en je legt dus uit dat jullie een super vet sinterklaasfeest in de zomer kunnen vieren als jij 6 december werkt, dan vinden jouw kinderen het geweldig dat jij moet werken. Misschien vragen ze dan zelfs of je ook misschien met Kerst wil werken.

 

Sorry

Als je bij een van deze oplossingen nog steeds met een vervelend gevoel je kinderen wegbrengt, naja, dan kun je maar één conclusie trekken: dan ligt het écht aan jou. Dan kun je doen wat je wil, dan blijf je dat gevoel hebben. Dan kom je er ook nooit uit. Dat zal ook wel niet. Je bent en blijft een vrouw en vrouwen zijn emotionele wezens. Verlichting is maar tijdelijk. Nou ja, dan leg je er maar gewoon bij neer dat je een ontzettend verschrikkelijke dag hebt op 6 december. Dat jouw kinderen je later op jouw begrafenis nog steeds verwijten dat je er nóóit was op die speciale dagen. Dat jij ervoor gezorgd hebt dat ze de rest van hun leven als een onzekere puinhoop door het leven gaan en dat ze op z’n minst een trauma eraan overhouden. Dat ze waarschijnlijk verschillende therapievormen moeten volgen vanwege bindingsangst.

Ja, dat laatste kan natuurlijk niet anders, want op die ontzettend speciale 6 december, liet hun moeder hen in de steek. Dat hoeft niet, als je een van die twee oplossingen kiest, maar daar heb je lef voor nodig. En een moeder met vervelende gevoelens omdat ze moet werken op 6 december, die heeft geen lef. Dus eigenlijk is het gedaan. En daar houd ik het bij. Wen er maar aan. Het wordt niks. Heel veel sterkte ermee. Sorry, dat ik je in verwarring heb gebracht. Dat ik even probeerde je te laten inzien dat de wereld niet vergaat als je op 6 december gaat werken. Sorry, stom van me…

 

Kind alweer ziek op jouw werkdag?

Deze week alweer zorgverlof kunnen opnemen. Het was weer eens zover: zoonlief ziek op de dag dat ik moest werken. Met enige weerstand ene appje naar de roostermaker: ‘Ik wil morgen graag zorgverlof opnemen, mijn zoon heeft hoge koorts en ik ga er zo mee naar de huisartsenpost. Morgenvroeg heeft hij een afspraak bij de huisarts.’ Alhoewel het nog steeds een béétje een onrustig gevoel geeft; er zijn momenten geweest dat ik met grote spanning wachtte op de reactie van mijn leidinggevende. Wat zou hij wel niet denken?

sleeping-1311784_960_720

 

Is dat gevoel herkenbaar voor jou? Dan volgt er voor jou nu een reactie, waarin ik gebruik maak van provocatieve technieken. Die reactie kan zo nu en dan vreemd overkomen, of hysterisch of overdreven, maar alles is ervoor om moeders die met schuldgevoel zorgverlof opnemen aan het denken te zetten…

Zorgverlof en schuldgevoel: alleen maar voordelen

Want weet je wel dat het alleen maar goed is dat je dat schuldgevoel hebt? Dat maakt jou een vrouw met een hart; een vrouw die haar verantwoordelijkheden kent; een vrouw die weet hoe belangrijk ze voor haar werk is. En het zorgt ervoor dat je na je zorgverlof niet alleen je taken nog even inhaalt, maar er ook nog een beetje extra bij pakt. Zodat mensen ook echt wel zien dat jij er niet de kantjes vanaf loopt. In feite zouden leidinggevenden blij moeten zij met moeder die zorgverlof opnemen, aangezien ze bij terugkomst nóg harder werken dan normaal. Heb je ook gehoord over het project in Zweden? Die heel erg korte werkweek die voor extra hoge productiviteit zorgt? EXACT! Moeders met zorgverlof weten dat! Zorgverlof is de toekomst.

 Tja, je kunt ook niet anders…

En weet je? Je bent nu eenmaal moeder: je instinct zegt dat je bij je zieke kind moet zijn. Jouw verstand van 2016 zegt dat je werk eigenlijk niet mag lijden onder jouw zelfgekozen moederschap. En je zult hoe dan ook altijd tweestrijd ervaren. Daarvoor ben je in de wieg gelegd. Dat hebben vrouwen nu eenmaal. Daar doe je niks aan. Het hoort bij je, omdat je een moeder bent. Dat had jouw oma, dat had jouw moeder, dat heb jij en dat zal jouw dochter hebben. Vrouwen zijn gewoon zo en daar is niks aan te veranderen. Mannen daarentegen hebben daar geen last. Die maken een keuze en gaan daar dan ook voor. Hoe harteloos!

Jouw hoofd gesplitst: een deel bij je kind, een deel bij je werk

Verder heeft die spanning van afbellen in verband met zieke kinderen ook thuis een functie: doordat jij tijdens het zorgen voor je kind, tóch nog met je hoofd bij je werk bent, hoef je niet bang te zijn dat jij overheersend bent of overbezorgd. Je maakt van je kinderen zelfstandige, sterke kinderen, omdat jij ze niet totaal betuttelt met overdreven veel moederlijke aandacht. ‘Oh sorry, lieverd, ik moest even doorgeven wat de vervangers moeten doen, je hebt toch niet naast de bak gespuugd? Ja, jongens van drie zijn al grote jongens, hè?! Pak jezelf maar even wat te drinken. Ik ben bijna klaar…’ Ja, natuurlijk krijg jij dan dáár weer schuldgevoel van, maar ach: jouw kind kent jouw wisselvalligheid. Je bent een voorbeeld voor jouw dochter en je leert je zoon wat hem later te wachten staat! Mooi meegenomen dus!

 

Meer over zorgverlof. Lees hier voor je rechten en plichten.

 

 


www.deaandachtigenar.nl

Moderne Coaching voor Hoger Opgeleiden
Simpel – Snel – Succesvol